Επιστροφή στα τρέχοντα θέματα

Τελικά, αυτές τις μέρες, οι Έλληνες υπέστησαν στην Ευρώπη της "αλληλεγγύης" την πιο ακραία (εκδικητική για την στάση τους) ταπείνωση.

Και συναίνεσαν σε αποδοχή ενός τέτοιου εξευτελισμού μιάς χώρας, ενός έθνους ολόκληρου.

Το χειρότερο όλων είναι ότι δεν φταίει ο Τσίπρας και η κυβέρνηση.

Ξέρει ποιόν λαό κυβερνά και πιστεύω ότι γνώριζε πως αυτός ο λαός δεν είναι έτοιμος για ηρωισμούς και έτσι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς.

Και δεν μπορούσε γιατί οι έλληνες αφιονισμένοι από την παθητική πληροφόρηση (λέγε με πλύση εγκεφάλου) και την επίπλαστη ευμάρεια που βίωσαν, ελπίζοντας να μην χάσουν τα τελευταία της ράκη που τους ακουμπούν ακόμα, δεν μπόρεσαν να υψωθούν στο ύψος των περιστάσεων.

Θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία. Και ο ελληνικός λαός ακόμη δεν είναι ώριμος να ανταλλάξει την ελευθερία του με προσωρινές δυσκολίες, πολύ δε περισσότερο με θυσίες. Δεν διανοείται θυσίες.

 

Δυστυχώς όμως, ατή η εξαθλίωση που προσπαθεί να αποφύγει, έρχεται.

Και έρχεται δριμύτερη και θα τον οδηγήσει σε πολλαπλάσιες δυσκολίες από αυτές που νομίζει ότι αποφεύγει τώρα, σκύβοντας το κεφάλι.

Η μόνη σωτηρία για μία χώρα είναι η ανάπτυξη.

Μας υπόσχονται λοιπόν αντισταθμιστικά στις δυσκολίες που μας επωμίζουν, να φέρουν ανάπτυξη.

Ποια ανάπτυξη όπως? Αυτή που θα δημιουργήσει εθνικό πλούτο και θα δώσει προοπτική ή αυτή που θα αφαιρέσει πλούτο και θα οδηγήσει σε ακόμη μεγαλύτερη εξάρτηση?

Από μόνη της η ανάπτυξη δεν αρκεί.

Πρέπει να είναι ανάπτυξη που συμβάλει στην παραγωγή ΕΘΝΙΚΟΥ ΠΛΟΎΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ του  ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.

Η ανάπτυξη που ετοιμάζεται όμως, μόνο τέτοια δεν είναι.

Θα αναφερθώ σε 2 παραδείγματα για να γίνει αντιληπτό για ποια ανάπτυξη μιλούν και πόσο ασύμφορη είναι τέτοια ανάπτυξη. Πόσο πιο βαθειά μας οδηγεί στην υποβάθμισή μας.

 

1.     1Έγινε προσπάθεια (και θα ξαναγίνει) να δοθεί σε μεγάλες επιχειρήσεις ο Παρνασσός (με τα χιονοδρομικά και λοιπά).

Σήμερα στον Παρνασσό (χιονοδρομικό) ασχολούνται μερικές δεκάδες εργαζόμενοι, αλλά παράλληλα ολόκληρη η περιοχή Αράχοβας Δελφών και πέριξ σφύζει από μικρές επιχειρήσεις, οι οποίες συντηρούν χιλιάδες πολιτών (πλέον των 5000) ενώ παράλληλα ο επισκέπτης βιώνει μία κατάσταση ενταγμένη μέσα στην πραγματικότητα και την καθημερινότητα του έλληνα.

Ο επενδυτής δεν ενδιαφέρεται για καθ αυτό το χιονοδρομικό, αφού από μόνο του, όσο σύγχρονο και να γίνει, δεν είναι κερδοφόρο. Από μόνο του το χιονοδρομικό κέντρο δεν είναι ΠΟΥΘΕΝΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ κερδοφόρο. Αυτό λένε οι ειδικοί και οι αριθμοί.

Τότε γιατί τόσο ενδιαφέρον?

Γιατί, αν ο Παρνασσός αναπτυχθεί κατά τα επιδιωκόμενα, τότε η επιχείρηση θα μονοπωλήσει σχεδόν όλη την δραστηριότητα της περιοχής.

Θα απασχολήσει μερικές εκατοντάδες μπίτ παρά πληρωμένους εργαζόμενους και όλη η περιοχή θα μαραζώσει. Το δε εισόδημα που θα συγκεντρωθεί, δεν θα επανακυκλοφορήσει μεταξύ των ανθρώπων της περιοχής, αλλά θα μετακινηθεί στα θησαυροφυλάκια των ευεργετών μας επενδυτών.

Από πού κι ως που αυτό συμβάλει στην ανόρθωση της οικονομίας και στην αύξηση του εθνικού πλούτου? ΣΤΗΝ ΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΒΑΛΕΙ και στην υποβάθμιση της ζωής των κατοίκων εκεί και κατ επέκταση της εθνικής οικονομίας.


2. Έχει σε ένα τουριστικό μέρος μία τεράστια επιχείρηση με 500 κλίνες.

Την ίδια στιγμή έχεις και 500 κλίνες διάσπαρτες σε μικρές τοπικές επιχειρήσεις.

Στη μεγάλη μονάδα οι τουρίστες έρχονται πακέτο με 150 έως 300 ευρώ για μία βδομάδα.

Πληρωμένα με αυτά τα λεφτά, τα αεροπορικά εισιτήρια, διαμονή, φαγητό.

Διανοείστε πόσα μένουν από αυτά στον τόπο? Σχεδόν τίποτε.

Από την άλλη οι μονάδες αυτές οργανώνουν συνεχώς βραδιές ελληνικού φαγητού, ελληνικής μουσικής κ.λπ.

Αποτέλεσμα? Αυτοί οι επισκέπτες τα μόνα που αφήνουν έξω, στην τοπική κοινωνία και την οικονομία είναι κάνα αναψυκτικό στη βόλτα τους και κάνα σουβενίρ. Και κάποια έσοδα στον εθνικό κορβανά από τον ΦΠΑ της επιχείρησης.

ΤΙΠΟΤΕ ΑΛΛΟ.

Έχεις από την άλλη 500 τουρίστες, διάσπαρτους σε μικρές μονάδες που θα πάνε σε διάφορες παραλίες για μπάνιο, θα φάνε σε διάφορα σημεία, θα ζήσουν μέσα στην κοινότητα και θα συμμετέχουν ξοδεύοντας- σε τοπικές δράσεις και δρώμενα.

Η δεύτερη ομάδα αφήνει πολλά πολλά στον τόπο και ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ, συμβάλλοντας στο εθνικό προϊόν και τον εθνικό πλούτο.

Με τη ανάπτυξη που μας υπόσχονται θα έρθουν να φτιάξουν άλλη μία μεγάλη μονάδα (δικών τους συμφερόντων αυτή τη φορά) και θα απορροφήσουν όλο το χρήμα που θα κυκλοφορούσε έξω στην κοινότητα, συσσωρεύοντάς το στον πλούτο του επενδυτή ο οποίος και πάλι δεν θα αφήνει ούτε πένι στον τόπο, σε αντίθεση με το προηγούμενο καθεστώς.

 

Τέτοια ανάπτυξη θέλουμε? ΟΧΙ.

Τέτοια όμως θα μας δώσουν. Γιατί αυτή εξυπηρετεί τους επενδυτές

Δεν θα φτιάξουν π.χ. εργοστάσια να μεταποιήσουν το βαμβάκι μας σε κλωστές και υφάσματα. Αυτό θα ήταν καλοδεχούμενη επένδυση.

Αφού όμως δεν είμαστε χώρα με μισθούς Κίνας, δεν τους συμφέρει. Θα πάρουν το βαμβάκι μας και θα το πάνε στην Κίνα για επεξεργασία.

Και μετά θα μας φέρουν φιρμάτα παντελόνια που θα τα πουλήσουν στα κάθε είδους ΜΟΛ που αποτελούν και αυτά εικόνα της επένδυσης που μας υπόσχονται.

Ούτε θα έρθουν να φτιάξουν εργοστάσια για να κατασκευάσουν κουφώματα αλουμινίου από τα αλουμίνιό μας, που τώρα εξάγουμε σαν μέταλλο μπίτ παρά και το εισάγουμε κουφώματα χρυσοπληρωμένο.

Θα έρθουν να κάνουν αλυσίδες διακίνησης των εισαγομένων κουφωμάτων τους, αλλά όχι την παραγωγή τους. Ναι, έτσι βολεύει και εξυπηρετεί τα επενδυτικά συμφέροντα και όχι αλλιώς που θα εξυπηρετούσε την εθνική οικονομία.

 

Κράτος όμως που δεν φτιάχνει ανάπτυξη που να αυξάνει τον εθνικό του πλούτο και δεν μειώνει καθημερινά την εξάρτησή του από ξένα προϊόντα, δεν έχει προοπτική ούτε να αποκτήσει ευπρεπές επίπεδο διαβίωσης για τους πολίτες του, ούτε να πάψει να εξαρτάται και συνεπώς να σκύβει το κεφάλι.

 

Εμείς προτιμήσαμε να κλειδώσουμε αυτό το τελευταίο. Την διαρκή απαξίωση της ποιότητας της ζωής μας και της ελπίδας μας, γεννώμενοι παράλληλα περίγελος αυτών που καμαρώνουμε πως τους αντισταθήκαμε με 62%, μόλις λίγες μέρες πριν. Και γιατί? Γιατί δεν βρήκαμε το θάρρος να θυσιαστούμε έστω, προκειμένου να ζήσουν οι επόμενες γενιές με αξιοπρέπεια.

 

Και Α=ΠΟ-ΔΕ-ΧΤΗ-ΚΑ-ΜΕ τον εξευτελισμό και την ταπείνωση. Και αποδεχτήκαμε την υποθήκευση επί γενεές των απογόνων μας.

Αποδείξαμε ότι δεν είμαστε έτοιμοι να διαχειριστούμε την αξιοπρέπεια και την ελευθερία μας.

Και αποδείξαμε πόσο πολύ κοντύναμε ηθικά σε σχέση με τους προγόνους μας, που προκειμένου να ζήσουμε με ψηλά το κεφάλι εμείς, δεν εφείσθησαν, όχι μόνο της ευμάρειάς τους, αλλά ούτε καν της ζωής τους.