Επιστροφή στα τρέχοντα θέματα

Πολύς λόγος τελευταία για την γραβάτα.

 

Ανήκω σε αυτούς που ποτέ δεν φόρεσαν και που ποτέ δεν θέλουν να φορέσουν.

Δεν κατηγορώ αυτούς που τη φορούν, όμως δεν καταλαβαίνω και πώς αυτοί που την θεοποιούν έχουν το δικαίωμα να μου κάνουν υποδείξεις.

Εξ άλλου από πού προήλθε? Κατά την επικρατέστερη εκδοχή ήταν διακριτικό αξεσουάρ των κροατών στρατιωτών που όταν στον Τριακονταετή πόλεμο (1681-1648) ένα σύνταγμα επισκέφτηκε την Γαλλία, ο Λουδοβίκος 14ος ενθουσιάστηκε και την καθιέρωσε στο στράτευμά του και από εκεί σιγά σιγά έγινε το σήμα κατατεθέν του καθωσπρεπισμού.

Υπάρχουν και άλλες εκδοχές βέβαια, όπως οι αρχαίοι ρήτορες και οι αρχαίοι Ρωμαίοι στρατιώτες που έφεραν κάτι παρόμοιο.

 

Άλλο όμως καθώς πρέπει (που πρέπει να αφορά τις στάσεις ζωής και κοινωνικής συμπεριφοράς και άλλο ο καθωσπρεπισμός που παροπιδιάζεται πίσω από κλισέ συμπεριφορές και ενδυμασίες.

 

Τέλος κατά κάποιους αποτελεί το τελευταίο απομεινάρι του Δανδισμού (ό,τι απέμεινε από την περίτεχνη αρματωσιά του Μπρούμελ, του Μπάιρον και του Οσκαρ Ουάιλντ, από τους περίτεχνους λαιμοδέτες και τα φουλάρια) και έχει ενδιαφέρον η προσέγγιση που εστιάζει σε αυτό (http://boraeinai.blogspot.gr/2010/01/cravat.html) όπου λέει:

Η γραβάτα είναι το τελευταίο απομεινάρι του δανδισμού, ό,τι απέμεινε από την περίτεχνη αρματωσιά του Μπρούμελ, του Μπάιρον και του Οσκαρ Ουάιλντ, από τους περίτεχνους λαιμοδέτες και τα φουλάρια, από τα δαντελένια μανικέτια και τους βελούδινους γιακάδες, Όλα υποχώρησαν, τα περισσότερα χάθηκαν ή σμικρύνθηκαν, και η φορεσιά του δανδή υποκαταστάθηκε από το ήσυχο πρωτόκολλο του τζέντλεμαν και κατόπιν από τη μινιμαλιστική πρακτικότητα του κουστουμιών εργασίας (business suit).

Όμως . Όμως ! Μαζί με τη φορεσιά εξέλιπε και το πνεύμα του δανδή, ο θερμός ρομαντισμός του, η τέχνη της ειρωνείας, η λατρεία του κάλλους, η καλλιέργεια του στυλ, η αποθέωση της αρμονίας στη λεπτομέρεια,

Η μετάβαση από τον δανδή στον τζέντλεμαν είναι η μετάβαση από την ποίηση του Μπωντλαίρ στον κόσμο της βιομηχανίας και του παγκόσμιου εμπορίου, είναι η πτώση από το ντυμένο όραμα στην πρακτικότητα. Αναγκαία πτώση, αναπόφευκτη ― πλην, πτώση Πτώση έως τα βάθη του τυποποιημένου, μονότονου, αυθάδικου δυναμικού κουστουμιού (power suit) των μάνατζερ και των φιλόδοξων στελεχών.

 

Νομίζω λοιπόν ότι όταν επιμένουμε στο ρόλο και την αναγκαιότητα της γραβάτας, συνειδητά ή ασυνείδητα, επικροτούμε και αποδεχόμαστε την πτώση έως τα βάθη του τυποποιημένου, μονότονου, αυθάδικου δυναμικού κουστουμιού (power suit) των μάνατζερ και των φιλόδοξων στελεχών, απαρνούμενοι πνεύμα του Δανδή, το ρομαντισμό, την τέχνη της ειρωνείας και τη λατρεία του κάλλους.

Τα αρνούμαστε εμείς γινόμενοι γιάπηδες, αλλά απαιτούμε και από τους άλλους να κάνουν το ίδιο.

Κάτι σαν την αλεπού με την κομμένη ουρά.