Επιστροφή στα τρέχοντα θέματα

Πλαφόν στη Συνταγογράφηση. Πόσο δίκαιο είναι? Μια θεώρηση του μέσα από πραγματικά παραδείγματα.

Το πλαφόν στη συνταγογράφηση αγνοεί τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών και εξυπηρετεί μόνο τις λογιστικές ανάγκες των διαχειριστών της εξουσίας, εξουσίας που και αυτή δεν πηγάζει από τον ψηφοφόρο λαό όπως είθισται στις δημοκρατίες- αλλά από τους εντολείς δανειστές.

Ένας γιατρός που κατ εξοχήν δουλεύει στην Πρωτοβάθμια φροντίδα (όπως ο Γενικός Γιατρός και ο Παθολόγος) και καλείται κάθε μήνα να γράψει τις χρόνιες αγωγές των ασθενών που παρακολουθεί, έχει μηνιαίο πλαφόν ανά ασθενή. 46,74 Ευρώ. Μπορεί δηλαδή να γράψει τόσα φάρμακα σε κάθε ασθενή, ώστε η συμμετοχή του κράτους να μην είναι μεγαλύτερη από το ποσόν αυτό μέσα σε ένα μήνα.
Είναι λογικό αυτό το ποσό? Η απάντηση δεν υπάρχει, όταν το ερώτημα τίθεται έτσι. Κανένα ποσόν δεν είναι λογικό όταν μπαίνει η ανάγκη για φροντίδα υγείας σε λογιστικά πρότυπα.
Η ανάγκες και οι δαπάνες αυτές ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΛΕΓΧΟΝΤΑΙ αλλά με ιατρικά επιστημονικά κριτήρια. Εκεί που τα 10 ευρώ είναι αδικαιολόγητα, είναι υπέρβαση και σπατάλη. Εκεί που τα 1.000 ευρώ είναι δικαιολογημένα επιστημονικά, είναι λογική και δίκαια δαπάνη.
Ο Προκρούστης στην υγεία δεν χωρά.

Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα που κάνουν χειροπιαστή την πραγματικότητα, για να γίνει, έστω και λογιστικά αντιληπτό ότι τα οριζόντια μέτρα, μόνο αδικία μπορούν να φέρουν.

1ος Ασθενής: Άνδρας ή Γυναίκα που έχει Σακχαρώδη Διαβήτη σε ινσουλίνη και λιπιδαιμία. Παίρνει Ινσουλίνη για την αγωγή της που στοιχίζει 62,59 Ε και την πληρώνει εξ ολοκλήρου το Ταμείο. Ακόμη, παίρνει Σιμβαστατίνη 40mg για την χοληστερίνη της, η οποία στοιχίζει 14,16 Ε και χρεώνεται το Ταμείο γι αυτό με 75%, ήτοι με 10,62 Ε.
Σύνολο δαπάνης Ταμείου για τον ασθενή αυτό 73,21 Ευρώ. Υπέρβαση δηλαδή κατά 26,47 ευρώ. Τι πρέπει να κάνει ο γιατρός σε αυτό τον ασθενή ?

2ος Ασθενής: Άνδρας με λιπιδαιμία, Στεφανιαία νόσο, Προστάτη και ο οποίος λόγω ιστορικού του, λαμβάνει και γαστροπροστασία.
Παίρνει Σιμβαστατίνη 40mg για τη χοληστερίνη με 14,16 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 10,62 Ε. Βαλσαρτάνη 160mg με διουρητικό για την υπέρταση με 7,6, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 5,7 Ε. Κλοπιδογρέλη για αντιαιμοπεταλιακό με 18,57 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 413,93 Ε. Φιναστερίδη για τον προστάτη με 12 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 9 Ε και τέλος Ομεπραζόλη για γαστροπροστασία με 15,30 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 11,47 Ε
Σύνολο δαπάνης Ταμείου για τον ασθενή 41,72 Ευρώ. Αυτός ο ασθενής είναι ο τυχερός γιατί, αν του τύχει κάτι άλλο μέσα στο μήνα, έχει ένα υπόλοιπο από το πλαφόν =5,02 ευρώ για να αντιμετωπίσει την ανάγκη του.

3ος Ασθενής: Γυναίκα με Σακχαρώδη διαβήτη σε χάπια, Στεφανιαία νόσο, Μείζονα κατάθλιψη και οστεοπόρωση.
Παίρνει για τη στεφανιαία νόσο της Καρβεντιλόλη 6,25mg, 2 κουτιά με 2,69 το ένα, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 4,04 Ε καθώς και Κλοπιδογρέλη με 18,57 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 13,93 Ε. Παίρνει για το διαβήτη Μετφορμίνη 850mg με 2 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 1,8 Ε (10%) και Κλιμεπιρίδη 4mg με 6 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 5,4 Ε (10%). Για την κατάθλιψη παίρνει Κουϊτιαπίνη 100mg με 26 Ε και επιβάρυνση Ταμείου 26 Ε (0% συμμετοχή). Τέλος για την Οστεοπόρωση παίρνει Αλενδρονάτη 70mg με 13,44 Ε, ήτοι επιβάρυνση Ταμείου 12 Ε (10%).
Σύνολο δαπάνης Ταμείου για τον ασθενή αυτό 63,17 Ευρώ. Υπέρβαση δηλαδή κατά 16,43 ευρώ.

Να επισημάνω ότι τα φάρμακα που επιλέχτηκαν είναι γενόσημα και άρα από τα φθηνότερα για κάθε κατηγορία.
Επίσης πρέπει να τονιστεί ότι τα περιστατικά αυτά αντιπροσωπεύουν τη συνήθη κατάσταση στις ανάγκες για συνταγογράφηση στην πρωτοβάθμια.
Τα ανωτέρω οδηγούν σε ένα μέσο όρο του γιατρού ανά ασθενή στο όριο, ήτοι σε 59,4 ευρώ. Ευτυχώς για τα λογιστικά- μέσα στη μέρα υπάρχουν και άνθρωποι που θα χρειαστούν ένα φάρμακο (όπως κάποιοι χρόνιοι ασθενείς με ένα μόνο νόσημα ή κάποια οξέα περιστατικά με ανάγκη 1-2 φαρμάκων) και τελικά κρατιέται αυτός ο μέσος όρος κάπως πιο κάτω.
Αν μέσα στη μέρα τύχουν και κάποιες ειδικές θεραπείες (κάτι που είναι συχνό), σημαίνει απλά ότι ο γιατρός θα βρίσκεται συστηματικά αρκετά πάνω από το μέσο όρο των 46,74 ευρώ.
Για να μη συμβεί αυτό πρέπει ή να περικόψει απαραίτητες θεραπείες των ασθενών του ή να υπερβαίνει συστηματικά το πλαφόν και να είναι υπόλογος σαν εγκληματίας απέναντι σε ανθρώπους που θεωρούν τα λογιστικά σημαντικότερα από την υγεία των πολιτών.

Αυτό σε τι αντιστοιχία βρίσκεται με τον όρκο των γιατρών για αμέριστη φροντίδα προς τον ασθενή αλλά και με την ευθύνη της πολιτείας για δίκαιη κάλυψη των αναγκών των πολιτών σε υγειονομικές ανάγκες? Ανάγκες μάλιστα για τις οποίες οι ασφαλισμένοι πληρώνουν κάθε μήνα το προβλεπόμενο μέρισμα, είτε μπορούν, είτε όχι?

Τελικά που τελειώνει η δημοκρατία και η δικαιοσύνη και που αρχίζει η αδικία και η εξαπάτηση?