Επιστροφή στα Τρέχοντα Θέματα

Σχόλια για την προσπάθεια της κυβέρνησης να εισάγει τα πρωτόκολλα και τα guidelines στις παραγγελόμενες ιατρικές εξετάσεις και η προσπάθεια ορισμένων ειδικοτήτων να κλειδώσουν για τον εαυτό τους για πελατειακούς λόγους- ορισμένες εξετάσεις.

Το ότι είμαστε ανάδελφοι ως προς τις ειδικότητες σε μεγάλο ποσοστό, ποτέ δεν ήταν άγνωστο ή μη αληθές. Πολυ δε περισσότερο όταν ο "ιατρικός πληθωρισμός" πιέζει όλη την ιατρική κοινότητα να βρεί τρόπους επιβίωσης.

Απλά, όταν όλα είναι χύμα δεν το δείχνουμε γιατί εύκολα όλοι μπορούμε να τσαλαβουτάμε. Όταν σφίξουν όμως τα λουριά, τότε !! !!! ο θάνατός σου η ζωή μου.

Θα αναφερθώ και σε μία άλλη παράμετρο, την οποία, όπως όλη την αξιολόγηση γενικότερα, την δαιμονοποιούμε και δεν την αναφέρουμε (πολύ δε περισσότερο δεν την προτάσσουμε) σαν το διάολο το λιβάνι.

Γιατί δε συσχετίζουμε πέραν άλλων- την αξιολόγηση / αμοιβή των κλινικών μας γιατρών, γιατί δεν ελέγχουμε με επιστημονικές ελεγκτικές ομάδες, τους γιατρούς για το εξής:
Τι ποσοστό των παραγγελλομένων εξετάσεών τους (όχι του φολοου απ ή του τσεκ απ, αλλά αυτών της διερεύνησης) δίδουν παθολογικά ευρήματα?
Τότε να βλέπαμε πόσα "πακετάκια" θα έγραφαν για το τζίρο ή από ασχετίλα όλοι και όλων των ειδικοτήτων.

Αν το κάναμε αυτό θα βλέπαμε πόσο εύκολο είναι να ξεχωρίσει η ήρα από το σιτάρι. Όμως οι ποδηγετούντες (ή μήπως και ποδοπατούντες?) την επιστημονική κοινότητα θα πήγαιναν για βρούβες, και θα τους προσπερνούσαν στη στροφή πολλοί από αυτούς που τους θέλουν στον πάγκο του παρατρεχάμενου που βγάζει τη λάντζα, ή στον ιδιωτικό ή στο δημόσιο τομέα.

Τα πρωτόκολλα και τα quidelines είναι -ή τουλάχιστον θα έρεπε να είναι- η συνήθης -μέση- οδός διαχείρισης, διερεύνησης, παρέμβασης κ.λ.π.
Δεν μπορεί να αποτελούν δογματική ιατρική. Ο ιατρός έπρεπε να είναι επιστημονικά ελεύθερος και να κρίνεται για τις επιλογές του.
Επειδή όμως δεν μπορούμε -γιατί δεν θέλουμε- να αναπτύξουμε συστήματα κρίσης / αξιολόγησης, επιστρατεύουμε τα πρωτόκολλα και quidelines σαν αστυνομικές διατάξεις και δόγματα.
Αυτό δεν είναι ιατρική. Αν ήταν, θα μπορούσαμε να τα ενσωματώσουμε σε έξυπνες υπολογιστικές μηχανές και προγράμματα και να ακουμπά εκεί τα χέρια του (ή ότι άλλο θέλετε) ο κάθε ένας και να ακολουθεί το εκπεμπόμενο πόρισμα / διάγνωση / οδηγία. Οι πνοήν έχοντες γιατροί δεν θα χρειάζονταν.
Έλεος. Πρέπει να καταλάβουμε επιτέλους ότι η απόλυτη επικράτηση τέτοιων μοντέλων, είναι κατάργηση της ιατρικής.
Το evidence based medicin δεν σημαίνει και ευνουχισμό του γιατρού. Ούτε είναι ταυτόσημο με τα guidelines και τα πρωτόκολλα -ιδίως αυτά του ελληνικού brand name  που συνήθως ως αφετηρία τους έχουν άλλους λόγους, ξένους προς την αληθή ιατρική τεκμηριωμένη πρακτική. Και εν τέλει πόσο τεκμηριωμένη είναι η ιατρική που σε λίγα μόλις χρόνια αποδεικνύεται πως ότι ξέρουμε σήμερα, γίνεται ανυπόστατο στις περισσότερες περιπτώσεις?
Και θα μείνω σε 1-2 εξόφθαλμα.
Από πού και ως που ο γιατρός της ΠΦΥ δεν θα ελέγξει την υποψία του για πρόβλημα προστάτου, εκτός των άλλων και με PSA? Από πού ως που ο Ορθοπεδικός ή χειρουργός ή πνευμονολόγος ή να μην ζητήσει PSA όταν βλέπει εικόνες ύποπτες για δευτεροπαθείς εντοπίσεις Ca ?
Από πού ως που ο δερματολόγος να μη ζητήσει CEA, όταν βλέπει δερματίτιδα που του πάει για παρανεο κατάσταση?
Και αν συνεχίσω, ως το πρωί θα γράφω, αλλά, αστο καλύτερα γιατί και εγώ έχω ασθενείς το πρωί και σείς θέλετε ένα ήρεμο πρωινό ανάγνωσμα.

Υ.Γ.: Κάθε είδους αξιολόγησης στη χώρα μας φοβίζει. Και πιθανόν δικαίως, αφού σίγουρα το κατεστημένο πελατειακό σύστημα θα προσπαθήσει να την αχρηστεύσει μετατρέποντάς την σε εργαλείο εκφοβισμού των "άτακτων" και προώθησης των "ημετέρων". Όμως κάποτε σιγά -σιγά πρέπει να βάλουμε ορισμένους δείκτες σε ορισμένους κανόνες πέρα και πάνω από πρόσωπα και να ωριμάσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποτε θα πρέπει να μπορεί να αποδείξει ο κάθε εκπαιδευτικός -όλων των βαθμίδων- αν και πόσο διαθέτει ή και διατηρεί την δυνατότητά του να λειτουργεί ως εκπαιδευτικός. Κάποτε πρέπει ο κάθε γιατρός -οιασδήποτε θέσης και βαθμίδας- να αποδεικνύει ότι είναι στην επικαιρότητα της τόσο γρήγορα εξελισσόμενης ιατρικής επιστήμης. Θα πρέπει η αξιολόγηση να περιχαρακωθεί και θωρακιστεί με αντικειμενικότητα, αλλά θα πρέπει κάποτε να υπάρξει.